Diyelim ki bir işyeriniz var. Ve yeni bir proje aldınız.

İnsan kaynakları departmanınızla dirsek dirseğe çok iyi bir yaratıcı ekip kurdunuz.

Transfer ettiğiniz insanlar sektörün en iyileri. Projede de yüzünüzü kara çıkarmadılar. Çok iyi sonuçlara ulaştılar.

Ama zaman geçtikçe kurduğunuz ekipten eskisi kadar verim alamaz oldunuz. Metal yorgunluğu mu, alışkanlıkların yaratıcılığı törpülemesi mi, anlayamadığınız, ekibinizde yolunda gitmeyen bir takım şeyler olduğunu görüyorsunuz. 

Aslında bu, yaratıcılık ve yoğun konsantrasyon isteyen meslekler için bilinen bir durum.

Bu hastalığın illa da şirketlerde olması da gerekmiyor.

Futbolda da olabilir. Örneğin iki hafta önce Real Madrid’i 5-0 yenen Barcelona, aynı kadroyla, iki maç sonra başka bir takıma farklı yenilebilir.

Ya da sinemadan bir örnek vereyim.  Benim hayatta en çok eğlendiğim filmlerden biri Blues Brothers idi. En sıkıldığım film ise Blues Brothers-2 oldu. Senaryo aynı kalemden çıkıyor, yönetmen aynı. Oyuncularda bir farklılık var yalnızca. Biri başyapıt, diğeri ise ahududu.

Geçen akşam Yavuz Turgul’un senaryosunu yazıp yönettiği, başrollerini Şener Şen ile Cem Yılmaz’ın oynadıkları Av Mevsimi’ni izlerken hep bunu düşündüm. Yavuz Turgul gibi çok iyi senaryolar yazmış, çok iyi filmlere imzasını atmış bir yönetmen için son derece talihsiz bir filmdi bence Av Mevsimi. Turgul’un pek çok filminin başrol oyuncusu, iyi bir ekip oluşturdukları Şener Şen için de...

Film büyük iddialarla çekilmişti. Ama maalesef Cem Yılmaz’ın bütün gayretlerine rağmen vasatı bir türlü aşabilmiş değil. 

Pek çok şey göze battı filmde.

Konumuz insan kaynakları, dolayısıyla da iş dünyası olduğundan ağırlıklı olarak onunla ilgili konuları seçtim.

Filmin bir sahnesinde Türkiye’nin en büyük iş adamlarından birinin basın toplantısını izliyoruz. İş adamı, kendisinin nasıl bir mutlak kötü olduğunu bu basın toplantısında anlatıyor. Küçükken bir geyik vurmuş ve geyiğin hüzünlü sonunu izlerken ağlamış. Babası bunun üzerine bir tokat aşketmiş kendisine ve bağırmış “bir daha vurduktan sonra ağlama” diye. İş adamımız bunu hayat felsefesi haline getirmiş. Vurduktan sonra hiç ağlamamış bundan böyle.

Düşünebiliyor musunuz basın toplantısında kendisini bu şekilde anlatan bir işadamını.

Bu adam Türkiye’nin en tanınmış, en zengin adamlarından biri. “Krem dö la krem”. Birlikte çalıştığı bir halkla ilişkilercisi, bir image maker’ı yok mudur kendisini bu tür rezil edecek açıklamalar yapmasına engel olacak? 

Kötü iş adamımız işlerini anlatırken, yılda 4 milyar liralık iş hacmi olduğunu ve yüzbinlerce işçi çalıştırdığını söylüyor. Bu filmini senaryosu için yıllarca uğraşılmış. Ama senaryo yazarı bu yıllar içinde hiç bir basın toplantısı izlememiş gibi. Bir büyük holdingin kaç kişi istihdam ettiğine, cirosunun ne kadar olduğuna İnternet’e girip bakmamış. Biz kendisine bir fikir vermek için söyleyelim. Türkiye’nin en büyük şirketi olan Koç Holding’in cirosu yaklaşık 45 milyar lira. Ve yaklaşık 70 bin kişi istihdam ediyor. 10 bin kişi de bayilerinde çalışıyor. Yani senaryodaki matematik hatalı. 4 milyar ciroyla yüzbinlerce kişi istihdam edilemiyor maalesef.

Filmden bir başka sahne... Uyuşturucu mafyasıyla silahlı çatışma var. Öyle böyle değil. Ölen var, yaralanan da. Kurşunlar vızır vızır geçerken çaylak polisi cep telefonundan sevgilisi arayıp “Babamlar seni yemeğe bekliyor” diyor. Evet, evet sıcak çatışmanın içinde... Polis de cebini filan kapatmıyor, “şu an meşgulum havai fişek atıyoruz ” filan diye konuşmayı sürdürüyor. 

Bütün mekanlar Cihangir semtine benzer evlerde geçiyor. Hepsi eski ama son derece ince bir zevke hitap edecek şekilde döşenmiş. Karakol aynı şekilde… Sokaklar da… Tipik Muhsin Bey mekanları. Orada oturmuştu. Ama o konutlar başkomiserin, polislerin yaşadığı yerler değil. 

Komiser Behzat’ı izlediniz mi? Kitabını da çok beğenerek okudum. Dizi de, bazı aksaklıklar olsa da iyi. Daha gerçek bir dünya, daha gerçek kişilerle kurulmuş.

Yavuz Turgul’a saygım sonsuz.

Ama her zaman aynı ekipten aynı performansı beklemeyin sakın.